در تازهترین ارزیابی ملی، دانشگاه علم و فرهنگ به عنوان پیشرو در حوزه “مرجعیت و دیپلماسی علمی و فناوری” شناخته شد. این موفقیت، نقش محوری این دانشگاه در تعاملات علمی بینالمللی و تولید دانش در سطوح ملی و جهانی را برجسته میسازد.
بر اساس گزارش پایگاه استنادی علوم جهان اسلام (ISC)، دانشگاه علم و فرهنگ توانست در شاخص “مرجعیت و دیپلماسی علمی و فناوری” در میان دانشگاههای غیرانتفاعی کشور، رتبه نخست را از آن خود کند. همچنین، این دانشگاه در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲، موفق به کسب جایگاه دوم در بین ۲۱ دانشگاه غیردولتی ایران شد.
شاخصهای کلیدی برای مرجعیت علمی
این موفقیت بر اساس معیارهای دقیقی ارزیابی شده که میزان تأثیرگذاری علمی دانشگاهها را در سطح بینالمللی میسنجد. این معیارها شامل موارد زیر هستند:
- مرجعیت علمی: انتشار کتاب و مقالات بینالمللی، پژوهشگران پراستناد، همکاری با پژوهشگران بینالمللی و کسب جوایز معتبر ملی و بینالمللی.
- تعاملات و دیپلماسی علمی: جذب دانشجویان بینالمللی، برگزاری دورههای آموزشی مشترک بینالمللی، اجرای پروژههای مشترک و پژوهانههای بینالمللی، ارتباط با سازمانهای تخصصی جهانی، و حضور فعال در نظامهای رتبهبندی بینالمللی.
تلاشی جمعی برای پیشرفت علمی
دکتر محمدحسین ایمانی خوشخو، سرپرست دانشگاه علم و فرهنگ، این دستاورد را نتیجه “تلاش جمعی اعضای هیئت علمی، پژوهشگران، دانشجویان و تمامی واحدهای دانشگاهی” دانست. او تأکید کرد که دانشگاه علم و فرهنگ در سالهای اخیر با تمرکز بر توسعه همکاریهای علمی بینالمللی و ارتقای کیفیت پژوهش، گامهای مؤثری در مسیر دستیابی به مرجعیت علمی برداشته است.
ایمانی خوشخو توضیح داد: “مرجعیت علمی زمانی محقق میشود که دستاوردهای علمی دانشگاه نه تنها در سطح ملی، بلکه در سطح جهانی مورد استناد قرار گیرند و دانشگاه به عنوان یک مرجع معتبر علمی در حوزههای گوناگون شناخته شود.” او افزود که این هدف، تنها از طریق گسترش دیپلماسی علمی و ارتباط فعال با مراکز پژوهشی معتبر جهان امکانپذیر خواهد بود.
از جمله اقدامات برجسته دانشگاه در این زمینه میتوان به انعقاد تفاهمنامههای همکاری با دانشگاههای معتبر بینالمللی، مشارکت فعال اعضای هیئت علمی در کنفرانسها و پروژههای جهانی، و انتشار کتب و مقالات در مجلات علمی بینالمللی با ضریب تأثیر بالا اشاره کرد.
این رتبه، به گفته روابط عمومی دانشگاه علم و فرهنگ، نه تنها نشاندهنده پیشرفت چشمگیر علمی این دانشگاه است، بلکه تأکیدی بر توانمندی دانشگاههای غیرانتفاعی کشور در ایفای نقشی کلیدی در تحقق نقشه جامع علمی کشور محسوب میشود.
About the Author
